Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rolki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rolki. Pokaż wszystkie posty

piątek, 11 marca 2016

Jeszcze raz pierścionek i rykoszety

Uczyć się zawsze warto. Nawet jeśli słowa "Ale to już było..." same cisną się na usta. Najciekawsze są bowiem zwykle rykoszety.

Polymer Clay Adventure to nieustające źródło wyzwań. Mniejszych i większych, ale to już chyba pisałam. Zdarzyła się więc i lekcja z Lisą Pavelką. Pierścionek. Miała być baza do pierścionka z okrągłym miejscem na oczko i wklejona mikro śrubka. Jak zwykle zdałam się na swoją szufladę. Wiedziałam, że znajdę tam coś takiego. No rzeczywiście. Tylko baza była bez podstawki za to z byczą śrubą na środku. Chyba z 4 mm średnicy. No i powstał pierścionek. W dwóch wersjach. Takiej jak w tutorialu...

 i takiej jak mi wyszło.

Ostatecznie jak mam dobrą śrubę, to czemu nie zafundować sobie wymiennych "oczek".

Skutkiem ubocznym tych robótek było powstanie całej masy "nadliczbowych" rolek millefiorii, na czym skorzystała moja córa (pudełeczko na pierwszy ząbek)...

i moja próżność (coś ładnego na balsam do ust).

Cóż, fajnie czasem mieć zapas rolek.


środa, 2 marca 2016

Pudełka jak kafle

Uwielbiam holenderskie kafle. Piękne kolory, pewne pociągnięcia pędzla. Puzderka za to przez lata wydawały mi się szczytem niepraktyczności. Do czasu!

No właśnie, bo któregoś dnia okazało się, że w takie zdobione pudełeczko można zapakować domowe kosmetyki. A skoro te nie tylko pojawiły się w mojej okolicy, a jeszcze jako lepsze od kupnych zaczęły uzależniać... Jakby nie patrzeć świetny pretekst do zdobienia.

Za dodatkową inspirację posłużyły chmury na tureckiej mozaice ściennej i wspomniane już wcześniej kafle holenderskie. Próbowałam już tego wcześniej. Ale nigdy dotąd z takim przekonaniem.

Fimo na metalowych pudełkach.


wtorek, 2 lutego 2016

Kamień czy nie...?

Jakoś dobrze mi, kiedy pracuję z prostymi formami. Czas więc opowiedzieć, co się urodziło dzięki śniadaniu na trawie  i przypadkowej rozmowie.

Którejś wakacyjnej soboty wpadłam na olsztyński targ śniadaniowy. Przesympatyczna impreza. Wśród zieleni, nad niewielkim jeziorkiem. Drzewa, krzaki, trzciny, drożdżówki, kawa, miód, brodaci masażyści... Wszystko to w parku, a właściwie na skwerze. Skwer nosi imię obrońców wolnego Tybetu (choć gdy jeszcze był parkiem, zwał się "parkiem ORMO" :-) ), a jeziorko wszyscy nazywają Czarnym. I tak mniej więcej na środku tej sielanki przycupnął namiot Centrum Sztuk Wizualnych MOK. Na sznurkach powiewały całkiem już suche batiki, a na straży czuwała Marta. Zaczęłyśmy rozmawiać i jakoś zeszło najpierw na modelinę, a potem na warsztaty, a potem to już się jakoś potoczyło.

Jakoś bardzo szybko wpadł mi do głowy pomysł na wisiorki, które mimo dość prostego wykonania zaskakiwałyby. Czym? Efektem nie pasującym do potocznych wyobrażeń ani o modelinie, ani o kamieniu, ani o żadnym innym medium. Lekkością. Oryginalnością. Chciałam też by dawały każdemu mierzącemu się z materią szansę na uzyskanie czegoś niepowtarzalnego.

I tak powstały te "lentilki" - prace przykładowe do warsztatu. Sam warsztat odbył się w najpiękniejszej secesyjnej kamienicy Olsztyna (Naujacka), tuż za cudownym piecem kaflowym, w towarzystwie fantastycznych kobiet. Ale to już zupełnie inna historia...




wtorek, 7 kwietnia 2015

Kto wrzuca jaja po świętach...

W tym roku moje święta z lekka zalatywały niepewnością, więc na wszelki wypadek na dobre dwa tygodnie wcześniej zabrałam się za oklejanie wydmuszek, a potem żmudne szlifowanie i polerowanie modelinowych pisanek. W razie czego miały trafić do walizki do szpitala, a w pierwszy dzień świąt na bloga i fb z życzeniami.

Rzeczywistość i tak mnie zaskoczyła. W Wielki Piątek wykluł się mój osobisty kurczak. Od początku do końca domowy. Nie wyszłam nawet za próg mieszkania, ale jakoś zdjęcia i chwalenie się pisankami wywietrzały mi z głowy, więc pokazuję je dopiero dziś.

A co do papieru ściernego, szlifowania i takich tam - chyba w ciąży przedawkowałam. Młody ma inicjały 3M...



środa, 10 września 2014

I'm no canist - czyli jak sobie człowiek coś ubzdura..

Był rok 1995. Dostałam stypendium - 4-tygodniowy pobyt w szkole językowej w Anglii! A w pobliżu szkoły był... Craftstore! Czego tam nie było! Farby, kredki, materiały do domków dla lalek, papiery i moja ukochana modelina. Nie astra, nie ta w pałkach ze sklepu plastycznego o bliżej nieokreślonych właściwościach, ale prawdziwa fimo classic! Te głębokie kolory... I nawet była modelina świecąca w nocy!

Sklep odwiedzałam codziennie po zajęciach. I przez te parę tygodni dokonałam kilku odkryć. Najważniejszym z nich była ulotka instruująca, jak zrobić prostą rolkę (ang. cane). Urzekła mnie. Z obrazka patrzyły uśmiechnięte słońca. Może mało precyzyjne, ale powtarzalne w swoim uroku. To było jak objawienie. A były przecież lata dziewięćdziesiąte. Internet, nawet jak ktoś przez przypadek miał, był mało graficzny. Dostęp do takich informacji dla  zwykłej polskiej licealistki był w zasadzie żaden. O dostępie do materiałów i narzędzi nie wspominając. Ulotkę oczywiście dostałam i przez długi czas była dla mnie jak relikwia. Ostatniego dnia za pieniądze przyoszczędzone na jedzeniu kupiłam sobie 4 kostki fimo, kredki do tkanin i na przecenie koralik wyłożony rolkami. Odlot!

Wróciłam do domu. Zaprojektowałam małą rolkę z drzewkiem i zabrałam się do pracy. Skład: fimo classic z tamtych czasów (twarde i kruszące się jak diabli), pałeczki modeliny z plastyka (zwykle upiornie miękkie) i stara dobra astra (każdy kolor o innych właściwościach). Zrobiłam. Oczywiście o fachowym zmniejszaniu nie miałam pojęcia, bo i skąd. Ale i bez tego byłam skazana na porażkę. Nawet nie pamiętam, czy gotowałam, czy może piekłam wachlując kuchenką gazową z zepsutym wiele lat wcześniej termometrem. Tak czy tak, z racji różnych twardości rolka rozjechała się zupełnie. Doszłam do wniosku, że rolki to nie dla mnie.

Jakieś 10 lat później już mając fimo soft znów coś kombinowałam, ale też mnie nie przekonało. Więc jak usłyszałam słowa Christie Friesen "I'm no canist", podchwyciłam i stwierdziłam, że to dokładnie o mnie. I tak jakoś się sprawy toczyły. Czasem coś próbowałam, ale bez przekonania. Lądowało w pudełku.

Ostatnia Wielkanoc stała pod znakiem warsztatów z Mastercane  z Carol Simmons. No może zupełnie początkująca to nie byłam, ale doświadczeniem też nie powalałam. Na warsztaty pojechałam zresztą bardziej po to, by popracować nad kolorami, a ogrom wiedzy o rolkach przyszedł jako dodatkowy bonus. Faktycznie po warsztatach przestałam wpadać w panikę na myśl o nich i zaczęłam ich używać, jak akurat były mi do czegoś potrzebne. I tak większość lądowała w pudełku. A powielanie wprost technik Carol jest ryzykowne, bo są bardzo rozpoznawalne, a ja wolę być sobą, a nie permanentnym naśladowcą.

No i pojawił się newsletter na tegoroczne Fimohrani. Wymianka: guziki. Wymagane 9 szt. No można pójść po najmniejszej linii oporu, ale jakoś nie uchodzi. Czas uciekał, a moje samopoczucie z przyczyn zdrowotnych było mocno takie sobie. Na wenę nie było co liczyć. Stwierdziłam, że trzeba coś zrobić z tego, co już mam. I nie mogą być to resztki powarsztatowe, bo na warsztatach bywałam głównie w Czechach, więc to by było jak wożenie drewna do lasu. Wyjęłam pudełko z rolkami. Pierwsze... Drugie... Piąte... Szóste... Ile tego się nazbierało! I nawet nie trzeba było sięgać po pozostałości z pracy z Carol. Tylko zobaczcie:



I jeszcze "back-side story"


9 guzików zjawiło się w try miga prawie znikąd. Ale się zdziwiłam... Nie warto mówić "nigdy".

niedziela, 27 lipca 2014

Barwna podróż od pewnej kawy do Florydy...

No i kto by pomyślał. Zaglądam ci ja na facebooka, patrzę na informację o przyszłorocznym warsztacie mistrzowskim Carol Simmons na Florydzie, a tam moja roześmiana twarz. Oj wierzcie, kiedy przyszedł moment wyjawienia sekretów naszych rolek ("canes", a może raczej "master canes") wszyscyśmy się tak śmiali.


Ale może lepiej opowiedzieć całą historię po kolei.

Jakieś dwa lata temu, pewnego wrześniowego popołudnia, gdy na zewnątrz lało jak z cebra, siedziałyśmy z Carol w przedsionku pałacu Radic i sączyłyśmy kawę. Wnętrze było ciepłe i przytulne. Zaczęłam podpytywać, jak zrobione są te niezwykłe kolorowe wisiory-kwiaty, które Carol miała w swoim podróżnym kramiku. Opowiedziała dosłownie w trzech zdaniach, kończąc sakramentalnym: "Think about it!". No i zaczęłam myśleć.

Minął rok, a ja odważyłam się myśleć, że dam radę wziąć udział w naprawdę poważnych warsztatach z tą fantastyczną nauczycielką. Bo Carol jest  fantastyczną, ciepłą, cierpliwą i szczodrą nauczycielką, a do tego mistrzynią kolorów. Zna je, rozumie i wie co zrobić, by wspierały się na wzajem. To też mistrzyni tworzenia niezwykłych rolek, które czerpią inspiracje z przyrody i przenoszą w fantastyczne światy. Chciałam podejrzeć jej sekrety. Napisałam do Nemravki i zapisałam się na warsztat chyba jeszcze przed rekrutacją. Gdzieś koło lutego dotarło do mnie, że warsztat przypada w Wielkanoc (nasze święta w Czechach to materiał na zupełnie osobną historię), ale co tam.

Pierwszy dzień nauki upłynął pod znakiem odsączania tych niemal 2 kg modeliny, które Carol z Nemravką położyły przed każdym z nas (materiał zawdzięczaliśmy szczodrości firmy Polyform. Dziękuję!). Pod wieczór mięśnie prawej - i oczywiście tylko prawej - ręki dawały o sobie znać, a my powoli przechodziliśmy do mieszania kolorów. Kolejny etap warsztatów stanowiły melanże i kolory inspirowane barwnymi obrazami, które każdy z nas wcześniej wybrał, czyli jak zgodnie twierdziła większość "michanie". Tu wpadłam niechcący w pułapkę zupełnie niepotrzebnego turkusu, a właściwie bardziej indygo. Kryzysowy kolor, który na warsztacie mnie prześladował, a po nim stał się dobrym przyjacielem. Za to nasza wiedza o Skinner blend rosła z godziny na godzinę. Nie macie pojęcia, ile jest niesamowitych wariacji tej techniki!

Po południu drugiego dnia powoli zaczęliśmy przechodzić do tworzenia małych rolek . Każdy z nas ulepił ich co najmniej po kilkanaście. Rekordzistka miała koło czterdziestu. Ja kryzys miałam za sobą, ale resztę zaczął dopadać trzeciego dnia. Rolki powstawały i powstawały, a my powoli zaczęliśmy gubić się w czasie.

W końcu - i nie mam pojęcia, czy stało się to dnia czwartego, czy piątego - z małych rolek zaczęły wyrastać nasze "master canes". A kiedy wreszcie powstały, trzeba je było zredukować. I wiecie, jak to robiliśmy? Rzucając z całej siły modeliną o cementowe schody. Ja ćwiczyłam ten manewr jako pierwsza, a odgłosy... Duuuużo usłyszałam radosnych komentarzy o frustracji i przemocy w rodzinie. Ale rolka zrobiła się dłuższa i mniejsza. Rolka... No jakieś 800-900 g modeliny...

I tu wracamy do zdjęcia. Kiedy rolki były zmniejszone na każdego z nas przychodził czas na otwarcie. Carol przecinała rolki na pół i patrzyliśmy jak niesamowicie grają ze sobą połówki zestawiane jak w kalejdoskopie. To był dla każdego z nas najbardziej niezwykły moment warsztatu. I na każdej, każdej twarzy wykwitał taki właśnie uśmiech (tu przegląd kilku tych, które mam na zdjęciach):

Petra Nemravova, nasza gospodyni, organizatorka warsztatów 

Landy, towarzyszka naszych rodzinnych obchodów Wielkanocy

Veronika i chyba najbardziej szalony zestaw kolorów

Marta, najszybsza z nas i naturalny talent do rolek

Później z naszych rolek dzięki gilotynie - tak, tak, Carol wozi ze sobą całkiem sporą gilotynę - powstawały cieniutkie płatki, a z nich niezwykłe kalejdoskopowe kompozycje. Te trafiły na "lentilky" - takie duże, spłaszczone koraliki ze spadów modeliny, czyli "skrapu" (ang "scrap"). Potem już tylko papier ścierny, bawełniana tarcza szlifierska i w zasadzie gotowe.

Dobrze jest czasem pomyśleć nad słowami wypowiedzianymi przy filiżance kawy...!

Na pamiątkę każde z nas dostało po płatku "master canes" wszystkich obecnych


A tu gotowe lentilki w mące kukurydzianej w drodze do pieca